“แขไข...เธอท้อง...กับใคร”
แขไขตกใจท่าทีของแม่นายที่เปลี่ยนไป มองไปเห็นธรรพ์ที่กำลังจะพูดขึ้น แขไขตัดสินใจบอกว่าเป็นณไตร ทุกคนอึ้ง
“พี่ไตร...อย่าทิ้งแข อย่าทิ้งลูกของเรา”
ณไตรตะลึงงัน มองไปที่แขไขด้วยหน้าตาเครียดเคร่ง
“ผมไม่เคยล่วงเกินแขไข”
แขไขแกล้งปล่อยโฮ จันตาแสร้งเข้าไปกุมมือแขไขอย่างเห็นใจ
“แล้วเด็กในท้องจะเกิดขึ้นมาได้ยังไง...คุณณไตรโกหก...จันตาเห็น”
“เห็นอะไร พูดออกมา” แม่นายถามทันที
“วันดี...แกก็เห็นเหมือนฉัน”
ทุกคนมองไปทางวันดีเป็นตาเดียวกัน วันดียังไม่ยอมพูด ธรรพ์มีสีหน้ากระอักกระอ่วน ตวาดใส่
“แกจะพูดอะไร จันตา เงียบไปเลย”
“จันตาเงียบไม่ได้ จะเอาจันตาไปสาบานวัดไหนก็ได้ จันตาเห็นคุณแขวิ่งออกมาจากห้องนอนคุณณไตร วันดี บอกไปสิว่าแกก็เห็นเหมือนฉัน”
แขไขลอบยิ้มที่มีจันตากับวันดีกลายเป็นพยาน
“เราแค่คุยกัน ผมไม่เคยล่วงเกินแขไข...คุณแข...ความจริงเป็นยังไง คุณต้องรู้อยู่แก่ใจ”
“ความจริง...พี่ไตรต้องให้แขพูดด้วยเหรอคะ แขเป็นผู้หญิง แค่นี้แขก็อับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว...พี่ไตรทำอะไรลงไปกับแข พี่ไตรให้แขปิดปาก แขทนได้ เพราะแขรู้ว่าพี่ไตรคิดจะปฏิเสธแขตลอดเวลา แต่ตอนนี้...ชีวิต ๆ นึงในท้องแข เค้าไม่รู้เรื่อง เค้าบริสุทธิ์เหลือเกิน...พี่ไตรจะไม่รับผิดชอบลูกของเราเหรอคะ”
แขไขแสร้งบีบนํ้าตาเรียกคะแนนสงสาร เนื้อนางได้ยินเช่นนั้นก็แทบทรุด นํ้าตาร่วงเป็นสาย
“เนื้อนาง”
หมอเทพทัตหันมาเห็นก็เรียกเนื้อนาง แต่เธอกลับวิ่งหนีไป ณไตรหันไปเห็นเช่นนั้นก็วิ่งตามไป
“ณไตร...กลับมาเดี๋ยวนี้”แม่นายตวาดสั่ง จึงรีบตามไปทันที แขไขมองตามณไตร เอนตัวลงพิงกับเก้าอี้ แตะท้องตัวเอง
“ลูกแม่...พ่อเค้าไม่ยอมรับลูก”
แขไขแสร้งทำเป็นร้องไห้เสียใจ ขณะที่ธรรพ์มองแขไขด้วยความเจ็บปวดถึงที่สุด วันดีเข้ามาแตะแขนด้วยความสงสารเพราะรู้ความจริงทุกอย่าง แต่ธรรพ์ปัดมือวันดีทันที
“ในเมื่อเรื่องมันถึงขนาดนี้ ไม่มีทางไหนที่ดีที่สุด เท่ากับรีบจัดงานแต่งงาน ธรรพ์โทรฯไปหาคุณหญิงมาลัย บอกว่าให้รีบขึ้นมางานแต่งงานของหนูแขกับณไตร”แม่นายออกคำสั่งวันดีสงสารธรรพ์ ขณะที่แขไขมองธรรพ์ ด้วยสายตาผู้ชัยชนะ
“ไปสิคะพี่ธรรพ์ บอกคุณแม่ของแขด้วยว่า ท่านกำลังจะมีหลาน ลูกของแขกับพี่ณไตร”
ธรรพ์เดินออกไปอย่างเจ็บปวด แขไขยิ้มชื่น มีความสุขล้นที่วันแห่งการรอคอยมาถึงโดยไม่คาดฝัน
ตอนที่ 11
ณไตรออกมาตามเนื้อนางที่หน้าบ้านเพื่ออธิบายความจริง แต่เธอก็ไม่ฟังและหนีกลับปางไม้ตามลำพัง พอมาถึงปางหิมวัตเนื้อนางก็เล่าเรื่องแขไขให้คำฝายและประกายฟังทั้งน้ำตา จากนั้นคำฝายก็หาข้าวให้เนื้อนางกิน แต่พอกินข้าวเนื้อนางก็อาเจียนออกมาจนหมด
“อาการแบบนี้...เหมือนแพ้ท้อง”
ประกายปรารภ ขณะที่คำฝายตกใจ
“เนื้อนาง...ตั๋ว...ระดูขาดหรือเปล่า”
คำฝายรีบถามทันที เนื้อนางนึกขึ้นได้ก็อึ้งไป
“ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย คุณแขไขก็ท้องลูกไอ้พ่อเลี้ยงณไตร”
“อู๊ย...นังคนนี้ก็ขี้โวยวายขนาด พาเนื้อนางไปให้หมอตรวจให้แน่ใจเสียก่อน” ประกายรีบบอก
“ถ้าเนื้อนางท้องจริง อย่าพูดให้ใครรู้...โดยเฉพาะพ่อเลี้ยงณไตร” เนื้อนางกำชับเพื่อน ๆ
“แต่ลูกตั๋ว ก็เป็นลูกพ่อเลี้ยงเหมือนกัน”
คำฝายท้วง
“ไม่ใช่ลูกพ่อเลี้ยงณไตร เค้าเป็นลูกของเนื้อนางคนเดียว”
เนื้อนางยืนยันน้ำตาไหล แววตาระทมทุกข์กับเลือดเนื้อเชื้อไขที่กำลังเกิดมาพบกับปัญหา..ทางด้าน ณไตรตั้งใจจะตามเนื้อนางมาที่ปาง แต่จำต้องอยู่เคลียร์เรื่องแขไขให้เรียบร้อย จึงกลับเข้ามาคุยกับแขไขตามลำพัง
“คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าผมไม่ใช่พ่อของเด็ก ผมไม่เคยเกี่ยวข้องกับคุณ” ณไตรต่อว่าแขไข
“พี่ณไตรจะปฎิเสธอีกกี่ครั้ง ก็ไม่เท่ากับครั้งเดียวที่แขพูดออกไปแล้วค่ะ พี่ณไตรคือสามีของแข เป็นพ่อของเด็กคนนี้...ลูกของเรา”
แขไขแตะมือลงไปที่ท้อง ยิ้มด้วยสายตาเหนือกว่าทุกทาง ธรรพ์ที่แอบฟังอยู่ได้แต่มองรอยยิ้มแขไขด้วยสายตาเจ็บใจ
“ผมไม่นึกเลย แขไข ว่าคุณจะเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้”
“พี่ณไตรบังคับให้แขต้องทำนี่คะ ถ้าเราแต่งงานกันไปซะตั้งแต่แรก เด็กคนนี้ก็จะเป็นลูกพี่
ณไตรจริง ๆ”
“พ่อของเด็กคนนี้เป็นใคร” ณไตรคาดคั้นถาม
“ณไตร หิมวัตค่ะ เด็กคนนี้คือลูกของพ่อเลี้ยง ณไตร หิมวัตเท่านั้น”แขไขยืนกรานเสียงแข็ง
“ผมสงสารเด็ก เค้าไม่ควรเกิดมามีแม่ที่เห็นแก่ตัว กล้าทำทุกอย่าง จนไม่มีสำนึกผิดชอบชั่วดี”
“ถ้าอย่างนั้น เค้าก็โชคดีแล้วล่ะค่ะ ที่มีพ่อเป็นพี่ณไตร”
แขไขลอยหน้าลอยตาตอบ ณไตรทนไม่ไหวจึงเดินหนีไป...พอคล้อยหลังพี่ชายธรรพ์ก็เดินเข้ามาหาแขไข
