แขไขร้องไห้สะอื้น ณไตรมองแล้วสงสาร เลื่อนมือไปกุมมือแขไขอย่างให้กำลังใจ
“คุณแข...ผมขอโทษนะครับ”
“อย่าเพิ่งไล่แขเลยนะคะ ขอแขอยู่ที่นี่อีกสักพัก ให้แขคิดหาเหตุผลว่าจะบอกแม่นาย บอกคุณแม่ว่ายังไง ที่แขจะไม่แต่งงานกับพี่ไตร...ทั้ง ๆ ที่แขรักพี่ไตรเหลือเกิน”
แขไขบีบน้ำตาหยดลงมาอีก ณไตรพยักหน้าแล้วลุกขึ้น แขไขมองแล้วเดินเข้าไปโอบกอด ณไตร
“แขยอมถอยแล้ว ยอมทุกอย่างเพื่อความสุขของพี่ไตร..แขขอให้พี่ไตรกับเนื้อนางสมหวัง ได้อยู่ด้วยกันนะคะ ”
ณไตรโอบกอดแขไขไว้อย่างให้กำลังใจ แขไขซบลงในอกณไตร ซ่อนแววตาร้ายกาจต่างจากคำพูดไม่ให้ณไตรได้เห็น..แม่นายเข้ามาเห็นภาพความใกล้ชิดของคนทั้งคู่พอดี จึงพูดรวบรัดให้แขไขและณไตรแต่งงานกันให้เร็วที่สุด
“แม่จะรีบโทรเลขบอกคุณหญิงมาลัยให้ขึ้นมาตกลงเรื่องสินสอดทองหมั้น แล้วก็เตรียมแต่งงานซะเลย รู้มั้ยว่าวันนี้แม่มีความสุขที่สุดที่จะเห็นลูกชายที่รักของแม่เป็นฝั่งเป็นฝากับผู้หญิงดี ๆ ที่แม่เลือกให้”
ขณะที่แม่นายกำลังพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม จังหวะนั้นเนื้อนางก็เดินเข้ามา ทุกคนหันไป ณไตรดึงมือออกจากแขไข เนื้อนางมองน้ำตาคลอ
“เนื้อนาง ใครใช้ให้แกมาเหยียบบ้านฉัน”แม่นายโวยวายไม่พอใจ
“ผมพาเนื้อนางมาเองครับ..เนื้อนางกลับมาอยู่ที่ปางแล้ว”
ธรรพ์เดินเข้ามาบอก แม่นายหันขวับไปมองณไตร
“แกใช่มั้ย ณไตร แกเอามันกลับมา”
“แม่นายครับ...” ณไตรจะอธิบาย แต่แม่นายโวยวายขึ้นก่อน
“ไม่ หยุด..ฉันไม่ฟัง..แกกลับมาทำไม แกจะมาทำลายชีวิตลูกชายฉันทำไมอีก หรือว่าแกจะอ้างว่าแกเป็นเมียณไตร”
แม่นายตวาดถามเนื้อนาง
“เนื้อนางไม่ได้มาทวงสิทธิความเป็นเมีย เพราะรู้ว่าที่นี่ไม่มีใครยอมรับฐานะต่ำต้อยของเนื้อนาง แต่อยากมาให้เห็นกับตาว่า คำพูดที่ออกมาจากปากผู้ชายอย่างพ่อเลี้ยงณไตร มันไม่เคยมีความจริงใจ”
เนื้อนางเข้าใจว่าณไตรจะแต่งงานกับแขไขก็เอ่ยตัดรอน
“ความจริงก็อย่างที่เธอเห็น..เนื้อนาง..ต้องให้ฉันขอร้องเธอใช่มั้ย..นี่ใช่มั้ยเนื้อนางที่เธอต้องการ เธออยากเห็นฉันอ้อนวอนเธอ เพราะเธอเกลียดฉัน...พอใจหรือยัง หรือจะต้องให้ก้มลงกราบขอโทษทุกอย่างที่ฉันเคยทำไว้กับเธอ เธอถึงจะเลิกทำให้แม่นายเสียใจ”
แขไขตีหน้าเศร้า คุกเข่าเล่นละคร ทุกคนตกใจที่แขไขเปลี่ยนท่าทีจากเคยอาละวาด มากลายเป็นขอร้องเนื้อนาง
“ฉันเคยทำผิดอะไรไว้กับเธอ เธอให้อภัยฉันนะ เนื้อนาง อย่าจองเวร อย่าโกรธแค้นคนบ้านหิมวัตเลย ฉันยอมรับผิดไว้คนเดียวทุกอย่าง ปล่อยพี่ไตรไปเถอะนะ”
แขไขวิงวอนน้ำตาไหล
“คุณแขไข เนื้อนางไม่ได้มาแย่งคนรักของคุณ”
เนื้อนางมองไปที่ณไตร ณไตรจะเดินมาหาเนื้อนาง แม่นายดึงแขนณไตรไว้สุดแรง
“แล้วแกกลับมาที่ปางทำไม”
“ผมพาเนื้อนางมาเองครับ แม่นาย ผมผิดเอง เนื้อนางไม่เกี่ยว”
“แกรู้มั้ยว่าถ้าไม่มีแก ณไตรเค้าก็จะมีอนาคต มีเมีย มีชีวิตที่ดีไปตั้งนานแล้ว ไม่ต้องคอยมาจมปลัก คอยรับผิดชอบชีวิตผู้หญิงอย่างแก”
แม่นายตะคอกใส่หน้า ทำให้เนื้อนางยิ่งเสียใจ จึงหันหลังเดินออกไป แต่แขไขโพล่งขึ้นมาก่อน
“อย่าเพิ่งไปเลย เนื้อนาง พูดกันต่อหน้าทุกคนเลย ว่าเธอจะเอายังไง”
แขไขเข้ามาจับตัวเนื้อนางไว้ เนื้อนางส่ายหน้า พยายามผลักแขไขออก
“ปล่อยฉัน ปล่อย เนื้อนางเห็นแล้ว เนื้อนางรู้แล้ว เนื้อนางจะไม่กลับมาที่นี่อีก ปล่อย...”
“เธอจะเอายังไง เนื้อนาง เธอพูดต่อหน้าทุกคนสิว่าเธอจะแยกขาดจากพี่ไตร” แขไขพยายาม คาดคั้นเนื้อนาง
“เนื้อนางไม่ได้รักพ่อเลี้ยงณไตร ไม่ได้รัก...ไม่ได้อยากเป็นเมีย”
เนื้อนางโพล่งออกมา แล้วสะบัดมือสุดแรง มือฟาดไปโดนหน้าแขไข จู่ ๆ แขไขเกิดวูบหน้ามืด ล้มทรุดลง
“ว้าย...เนื้อนางตบคุณแขไข” จันตาร้องเอะอะ
“ฉันไม่ได้ตบ”เนื้อนางตกใจไม่น้อย
“จันตา จับมันไว้”
จันตาได้ยินแม่นายสั่งก็รีบเข้ามาจับตัวเนื้อนาง แต่ณไตรพุ่งเข้ามาจับเนื้อนางไว้เสียก่อน
“เนื้อนางไม่ได้ตบคุณแขไข” เนื้อนาง
พยายามบอกทุกคน
“ทุกคนเห็นกับตาแกตบคุณแขจนสลบ” จันตาแว้ดใส่
แม่นายตรงเข้ามาตบเนื้อนางหน้าหัน
“นังชาติชั่ว แกมันแพศยาเหมือนแม่”
แม่นายด่าเสียงลั่น ขณะที่เนื้อนางตะลึง
ณไตรรีบดึงเอาเนื้อนางเข้ามาใกล้ กันไม่ให้แม่นายเข้าถึงตัว ธรรพ์ประคองแขไขที่สลบอยู่กับพื้นรีบสั่งวันดีให้รีบตามหมอมาดูอาการแขไข...ขณะที่ ณไตรพาเนื้อนางเข้ามาที่ห้องนอนของตน
“ฉันไม่ได้ตบคุณแขไข”
“ทำไมถึงไม่อยู่ที่ปาง”
“คุณปิดบังอะไรฉันไว้ ถึงไม่อยากให้ฉันเห็นว่าที่จริงคุณก็จะแต่งงานกับคุณแขไข”เนื้อนางต่อว่าด้วยความเสียใจ
“เนื้อนาง มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ผม
คุยกับแขไขแล้ว เราจะไม่แต่งงานกัน” ณไตรพยายามบอกความจริง
“พอแล้ว เลิกพูดว่าจะไม่แต่งงานกับคุณแขไข เหมือนฉันเป็นคนโง่ จะหลอกยังไงก็ได้ คุณจะเก็บฉันไว้ที่ปางทั้ง ๆ ที่คุณจะมีเมียอีกคน ผู้ชายอย่างคุณต่างหากที่ไม่เคยรู้จักพอ..ฉันจะกลับไปที่ปาง”
“ยังกลับไม่ได้ เรายังพูดกันไม่รู้เรื่อง”ณไตรรั้งตัวเนื้อนางไว้
“ไม่ต้องมีอะไรพูดกันอีกแล้ว พ่อเลี้ยง
ณไตร ผู้หญิงที่คุณต้องดูแลคือ คุณแขไข...ไม่ใช่ฉัน”
“คุณไม่ต้องสั่ง ยังไงผมก็ต้องดูแลแขไขอย่างดีที่สุด..แต่ผมก็ไม่เลวพอที่จะให้คุณกลับไปปาง ในสภาพแบบนี้คนเดียว อยู่ที่นี่ ผมจัดการเรื่องแขไขเสร็จแล้ว ผมจะพาคุณกลับไปเอง”
พูดจบ ณไตรก็เหวี่ยงเนื้อนางลงบนเตียง แล้วออกไป เนื้อนางมองตามสะอื้นในอก
หมอเทพทัตถูกตามตัวให้มาตรวจดูอาการแขไข พอเธอลืมตาขึ้นก็ถามหาณไตร ธรรพ์ไม่พอใจแต่เก็บอาการไว้
“คงจะไปด่าว่านังนั่นอยู่ ฉันจะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุดที่กล้ามาตบหนูแข”แม่นายบอก
“แขไม่เป็นอะไรมาก เนื้อนางอยู่ที่ไหน”
“อย่าเพิ่งถามถึงเนื้อนางเลย ห่วงตัวเองก่อนเถอะคุณแข” เทพทัตเอ่ยขึ้น
“มีอะไรหรือเปล่าพี่หมอ” ธรรพ์สะดุดในน้ำเสียง
“คุณแขเป็นอะไรมากหรือเปล่า ไอ้หมอ”
ณไตรเดินเข้ามาถามอาการแขไข
“ผมอยากให้คุณแขไขไปโรงพยาบาล ตรวจให้ละเอียดกว่านี้”
“คุณแขเป็นอะไร”
เทพทัตยังไม่ทันพูดอะไร ธรรพ์พุ่งเข้าจับไหล่เทพทัตเขย่าถาม
“บอกมาสิหมอ คุณแขเป็นอะไร”
“คุณแขอาจจะกำลังมีเด็ก”
“แขไขท้อง” แม่นายตะลึง
แขไขหลบตาลงด้วยความหวาดหวั่นนึกไม่ถึง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น