“เอาน่ะ อดทนไว้ ถ้างวดนี้อ้ายถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง อ้ายสิให้เงินเจ้าไปไถ่หนี้ เอาบ่”“ขอบใจอ้ายเด้อ อ้ายไมค์ดีกับข้อยหลาย ๆ”“อย่าร้องไห้ ซีวิตมันก็เป็นจั่งซี่ ท่องไว้ เฮาสิบ่จนไปตลอดซีวิต สักวันโอกาสต้องเป็นของเฮา”“ข้อยสิจำคำของเจ้าไว้ อ้ายไมค์”ชายให้คนปลอมตัวเป็นเด็กส่งพิซซ่าเอาถาดพิซซ่าซึ่งที่จริงเป็นระเบิดไปวางไว้ที่บ้านผู้กองเทพ โชคดีที่ผู้กองเทพไหวตัวทัน เลยรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ไมค์กลัวมาก“ผู้กองผมไหว้ล่ะ ให้ผมกราบเท้าก็ได้ ผมขอลาออกจากงานนี้ ผมทำงานนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ผมยังไม่อยากตายตั้งแต่ยังหนุ่ม นะผู้กอง เข้าใจผมนะ”“ชั้นเข้าใจความรู้สึกนายดี แต่ตอนนี้ถึงนายจะไปจากชั้น ไอ้พวกที่มันวางระเบิดเรามันคงไม่ปล่อยนายแน่”“ทำไมล่ะ ผมไม่เกี่ยวอะไรนี่”“มันไม่สนใจหรอกนะ ว่านายเกี่ยวหรือไม่เกี่ยว แต่ตอนนี้มันรู้แล้วว่านายเป็นหนึ่งในทีมของชั้น”“ไม่ ถึงยังไงชั้นก็ไม่ทำกับผู้กองอีกต่อไปแล้ว”ไมค์เดินหนี เทพเดินตามไปดึงแขนไว้ แต่ไมค์ไม่สน เดินหนีออกไปหน้าตาเฉยโตเอาเศียรพระพุทธรูปมาส่งให้วัฒนาที่บ้าน ขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกันเรื่องเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยง เมษาก็กลับมาบ้านโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า วัฒนารีบบอกให้โตเก็บของลงลัง แล้วรีบไล่โตให้กลับไป ไม่อยากให้เมษารู้ เมษานึกแปลกใจที่เห็นโตที่บ้านวัฒนาเป็นครั้งที่สองแล้วพอเมษาเอ่ยปากถาม ประไพพรรณก็รีบหาทางตัดบท ชวนเมษาไปทานของว่างที่สวนหลังบ้าน ระหว่างรอประไพพรรณเดินเข้าไปเตรียมของว่างในครัว เมษาเห็นหนูปึกกำลังกวาดใบไม้อยู่ในสวน จึงเดินเข้าไปซักถามด้วยความเป็นห่วงหนูปึกคุยกับเมษาเรื่องงาน เรื่องจะหาผัวฝรั่งเพื่อหาเงินไปใช้หนี้แทนพ่อแม่ เมษานึกชื่นชมความกตัญญูของหนูปึก หนูปึกเห็นเมษายังไม่มีแฟนจึงคิดจะแนะนำให้รู้จักกับผู้กองเทพ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ประไพพรรณก็เข้ามาขัดจังหวะ พร้อมกันนี้ได้พาชายมาหาเมษาด้วยเมษาเห็นหน้าชาย ก็รีบหาทางชิ่งหนีกลับไป อ้างว่าหัวหน้าเรียกตัวด่วน ต้องรีบกลับไปทำงาน ให้ชายอยู่ทานข้าวกับพ่อแม่แทน หนูปึกเห็นว่าเมษาไม่ชอบชาย ตั้งใจจะแนะนำเมษาให้กับผู้กองเทพให้ได้“ผู้กองก็เลยไม่ได้คุยกับยัยเม” วัฒนาไม่ค่อยพอใจเมื่อรู้ว่าเมษาแอบหนีกลับไปก่อน“ครับ น้องเมบอกว่ามีงานด่วนเข้ามา”“ไอ้ลูกคนนี้มีแต่งาน งาน งาน”“ชั้นล่ะกลุ้มใจกับยัยเมจริง ๆ นี่ผู้กอง แม่อยากให้ผู้กองช่วยกล่อมยัยเมให้ลาออกจากตำรวจทีเถอะ”“ผมว่าคงยากนะครับคุณแม่ ผมเคยพูดกับน้องเมไปแล้ว น้องเมบอกว่าเธอรักอาชีพตำรวจ”“เฮ้อ ชั้นไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเกิดวันนึงยัยเมรู้เรื่องงานที่เราทำขึ้นมา แกจะว่ายังไง”“แล้วผู้กองได้คุยเรื่องแต่งงานกับยัยเมบ้างรึยัง”“คุยแล้วครับ แค่ผมเกริ่นขึ้นมาน้องเมก็โกรธไม่พูดกับผมไปตั้งหลายวัน”“ผู้กองอย่าโกรธน้องเลยนะ ยัยเมคงยังสนุกกับงาน”“ไม่หรอกครับ ผมเข้าใจ”“เป็นเพราะคุณน่ะชอบตามใจลูก คุณพรรณ” วัฒนาต่อว่าประไพพรรณ“อ้าว มาว่าชั้นได้ยังไง คุณต่างหากที่ไม่เคยบังคับลูก ตอนลูกจะไปเป็นตำรวจชั้นก็บอกคุณแล้วว่าอย่า แต่คุณดันสนับสนุน”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น