“เอ้อ พี่อธิคะ พี่ทองทาเนี่ย เขามีปัญหากับพ่อ แล้วบรรดาผู้หญิงของพ่อ เอ้อ ...” หนูมาลีเลียบเคียง“ไม่นะ เขารักเบลเหมือนน้องสาวแท้ ๆ ด้วยซ้ำ เขาไม่ใช่คนขี้อิจฉาหรอก ยิ่งเมียคนสุดท้าย ....คุณโยน่ะ มันยิ่งคลั่งไคล้เขา พี่ยังแซวบ่อย ๆ ว่ามันจะแย่งเมียพ่อ”“อ๋อค่ะ หนูเคยสนิทกับพี่เขามาก แต่เอาเข้าจริงก็แทบไม่รู้จักเขาเลย” หนูมาลีวางสายไปแล้ว อธิเพิ่งคิดได้ “.....เฮ้ย ซวยแล้วกู …ขอโทษนะเพื่อน”ทองทาเดินออกมาส่งโยทะกา พอเดินกลับเข้าบ้านก็เจอถุงเสื้อที่วางอยู่ เป็นเวลาเดียวกับโรสโทรฯ เข้ามาบอกว่าให้หนูมาลีเอาของมาให้ แต่ทองทาบอกไม่เจอหนูมาลี“นางนี่เรื่องเยอะจริง มันคงวางเสร็จแล้วหนีกลับล่ะสิ” โรสบ่น“เฮ้อ กลายเป็นคนมองหน้ากันไม่ติดซะงั้น เมื่อไหร่เขาจะทำใจเรื่องผมได้เสียทีเนี่ย ต้องให้กลายเป็นเกย์ไปใช่ไหมเขาถึงจะพอใจ” ทองทาถอนหายใจหนูมาลีกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่นั่งซึม พอเจอโรสหนูมาลีก็ขอให้โรสซ้อมร้องเพลงให้ โรสจะพูดถึงทองทาแต่หนูมาลีไม่ฟัง รีบเอาหูฟังมาเสียบหูตนเองข้างหนึ่ง ให้โรสข้างหนึ่ง ด้านโยทะกาหลังจากออกจากบ้านทองทาก็มาที่บ้านโรส เห็นพ่อลูกกำลังนั่งถกเถียงกันเรื่องเพลง ว่าจะใช้เพลงไหนขึ้นคอนเสิร์ต“ก็บอกให้เอาเพลงสอง”“เพลงแรกเถอะนะ”“ทำไมวะ เพลงเก่าหน่อย ร้องไปมันจะตายหรือไง โถอีสมัยใหม่วัยรุ่น สมองปลาทอง วัน ๆ นุนิ งุงิ ไร้รสนิยม” โรสบ่นลูกสาว หนูมาลียิ้มขำ ๆ แกล้งทำน้ำเสียงและหน้าแอ๊บแบ๊วใส่ แต่ก็เจอพ่อแกล้งผลักเบา ๆ ทั้งคู่หัวเราะให้กัน โยทะกาแอบมองสองพ่อลูกที่มีความสุข โรสเหมือนจะเห็นแวบ ๆ ที่หางตาเลยหันไปดู แต่โยทะการีบหลบไปเสียก่อนโยทะกานั่งเศร้าในรถ โรสเดินมาเปิดประตูเข้าไปนั่งข้าง เห็นท่าทางเศร้าสร้อยของโยทะกาก็เข้าใจ “...มีความสุขมากใช่ไหมเวลาอยู่กับลูก เขาคือรักแท้ใช่ไหม ความรักอย่างอื่นคงสู้ไม่ได้ เขาเป็นของของเราจริง ๆ ใช่ไหม” โยทะกาถามเสียงเครือ“เป็นของของเราคงไม่ใช่ แต่รักแท้น่ะใช่ เพราะรักแท้หมายถึงให้โดยไม่หวังอะไรตอบแทน”“เธอมีโอกาสนั้นแต่ฉันไม่มี …ไม่มีสิทธิ”“ถ้าอยากบอกเขาฉันว่า...” โรสมองหน้าโยทะกาแล้วก็สงสาร ชักใจอ่อน คิดหาทางให้ โยทะกาส่ายหน้าปฏิเสธ “เขาไม่อยากเจอฉัน เพราะโกรธ ส่วนฉันไม่อยากเจอเขาเพราะทนความเกลียดในสายตาเขาไม่ได้ ตอนนี้ฉันเป็นคนที่เขานับถือ แล้วถ้าเขารู้ความจริงล่ะ” โรสมองอย่างเห็นใจและเข้าใจเบลวอร์มเสียงอยู่ ยาหยี นีน่า นั่งดูคะแนนโหวตในคอมพ์ เพราะตอนนี้น้อยหน่าและหนูมาลีอยู่อันดับสุดท้าย ผลัดกันนำผลัดกันตาม แต่เบลต้องการให้หนูมาลีรั้งท้าย เลยให้คุณหญิงบุณฑริกซึ่งเป็นกรรมการสมาคมกตเวทิตา ใช้เส้นสายให้สมาคมออกแถลงข่าวประณามหนูมาลีที่ไม่ยอมรับพ่อของตนเอง ซึ่งเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีต่อเยาวชนแคที่และบอยที่นั่งดูข่าวอยู่ก็ร้อนใจเพราะเป็นข่าวที่กระทบหนูมาลีมาก “โฮ้ย ข่าวใหญ่โตเหลือเกิน กับอีแค่คำเรียก ไปบอกนังโรสดีกว่า ไม่ให้เรียกว่าพี่ ให้หนูมาลีเรียกคนสวย...คนสวย อุ๊ยเดี๋ยวมันมาด่าอีกว่าเป็นเกย์ ไม่ใช่ตุ๊ด งั้นให้หนูมาลี เรียกไอ้ถึกไอ้ถึก”“พี่โรสบอกทุกคนว่าไม่สน แล้วเจ๊คิดว่าจริง ๆ พี่โรส เขาอยากให้เรียกพ่อปะ มันไม่สำคัญจริงปะ” บอยหน้าขรึม หนูมาลีแอบฟังที่มุมหนึ่ง“หม่าม้าฉันนะ ตอนก่อนตายบอกว่าไม่เป็นไร ๆ ดูแลตัวเองได้ แต่พอฉันขับรถไปหา พาไปกินข้าว โฮ้ยหน้าบานยิ้มไม่หุบไปสามวันเจ็ดวัน พ่อแม่ทุกคนก็เป็นแบบนี้” แคที่บอก“คำว่าพ่อสำคัญสำหรับพี่โรสสินะ” บอย ถาม แคที่พยักหน้าว่าใช่ หนูมาลีที่แอบฟังอยู่ครุ่นคิดหนักโรสยังช่วยหนูมาลีซ้อมร้องเพลงและการแสดง หนูมาลีซึม ๆ ไปบอกจะซ้อมยังไงก็ตกรอบอยู่ดี โรสทำหน้าเซ็ง ๆ ที่หนูมาลีไม่สู้เหมือนก่อน หนูมาลีเอาหนังสือบันเทิงหน้าปกเป็นกรรมการสมาคมให้ดู“ผลจากข่าว คะแนนล่าสุดวันนี้ หนูตกลงมาต่ำสุดแล้วค่ะ ทิ้งห่างน้อยหน่าแล้ว” หนูมาลีกดมือถือ ชี้ให้ดูกราฟคะแนนจากเว็บไซต์ของสถานีโรสกลุ้มดึงหนูมาลีเข้ามากอดปลอบ “เอาน่า ยังไงก็ต้องร้องโว้ย ต้องทำให้ดีที่สุด พรุ่งนี้แล้ว สู้ ๆ”แม้โรสจะให้กำลังใจแต่หนูมาลีก็ยังไม่วายคิดหนัก พลางนึกถึงทองทา เพราะทุกครั้งที่หนูมาลีมีปัญหา ทองทาจะเป็นที่พึ่งและให้คำปรึกษาที่ดีต่อเธอเสมอด้านทองทาอัดเสียงอยู่ในห้องอัด พอพักก็ดูมือถือคะแนนโหวต เห็นกราฟคะแนนของหนูมาลีที่ตกฮวบก็กลุ้มใจ คิดถึงหนูมาลีแล้วเศร้าวันคอนเสิร์ต บอยเตรียมพาหนูมาลีไปสถานี โรสไม่ได้ไปด้วยแต่เดินตามมาส่ง“แกเชื่อฉันเถอะ แกอย่าไปเลย ปากแก มันเชิญทั้งแขก จีน เขมร ลาว นักข่าวมันจะมารุมสัมภาษณ์แกกับหนูมาลี จนหนูมาลีไม่มีสมาธิร้องเพลง” แคที่บอก“ผมเห็นด้วยกับเจ๊เขานะ วิธีสยบข่าวที่ดีที่สุด คือ อย่าให้ข่าวเพิ่มถ้าพี่ไปก็อดไม่ได้ เพราะเป็นคนฤทธิ์แยะ” บอยแซว“ฉันกับบอยจะเป็นคนไปส่งหนูมาลีเอง แกรออยู่นี่เถอะ” แคที่บอก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น